Van kwaad tot erger – mijn designer tassen verslaving

IMG_0232.JPG

Dat ik van (dure) tassen hou, hoef ik niemand meer te vertellen. Ik kan me nog goed herinneren hoe deze inmiddels enigszins uit de hand gelopen addiction ooit begon. 8 november 2011 werd ik 18 jaar. Mijn liefde voor de Bijenkorf was alom bekend bij mijn familie en vrienden en zodoende kreeg ik zo veel Bijenkorf kadobonnen dat ik vrijwel de hele kiet kon opkopen. Wonder boven wonder waren deze bonnen nog onaangeraakt toen ik in december met mijn vriendin naar Amsterdam ging om te winkelen. In de huuuuuge Bijenkorf op de dam viel mijn oog op een zwarte tas van Fred de la Bretoniere – de ontwerper van Shabbies Amsterdam ja. 190 euro, wat een bedrag voor een tas. Maar goed, hij is helemaal van leer en ik hoef er bijna niets voor te betalen gezien de tegoedbonnen. Ik had eenmaal besloten dat ik die tas wilde hebben, er was geen weg meer terug, dus zo gezegd zo gedaan. Zo’n dure tas was een eenmalig iets, dacht ik. Little did I know.

Mei 2012 slaagde ik voor mijn VWO diploma. Wederom gaf mijn familie toe aan mijn Bijenkorf verslaving en werd ik, lucky me, overspoeld met kadobonnen. Michael Kors had toch ook wel mooie tassen… En ja hoor, op het internet viel mijn oog op een grote beige shopper van MK. Eenmaal aangekomen in de Bijenkorf in Eindhoven vond ik ‘m toch wat aan de ruime kant. Dan te bedenken dat tassen me nu niet groot genoeg kunnen zijn. Gelukkig was mijn moeder mee op jacht en wees zij me op een kleiner exemplaar dat me ook wel aan stond. Zo’n 30-35 breed, zwart, leer en met een gouden (lees: goudkleurig) MK logo. Om een lang verhaal kort te maken: designer tas nummer 2 was binnen.

IMG_0322.JPG

Een paar maanden later ging het van kwaad tot erger. Een Louis Vuitton Speedy, die inmiddels zo’n 675 eurie kost, bleek zo onbereikbaar nog niet. Na een aantal maanden piekeren en ‘sparen’, hakte ik februari 2013 in London de knoop door. ‘I’d like a Speedy 35 in damier azur, please’, zei ik tegen de verkoopster. Ze trok een lade open waar mijn inziens nooit een tas in kon liggen. Never had I been so wrong. De tas die uiteindelijk van canvas blijkt te zijn was prachtig opgevouwen in een zeshoek zodat deze minimaal ruimte in beslag neemt. Het is maar een tas, toch. FYI, de vouwen zijn nog steeds te zien.

Het mooie van het verhaal is dat ik 2 jaar eerder nog verklaarde dat ik nooooooit een Louis Vuitton tas zou willen. Belachelijk duur, vreselijk patroontje en iedereen heeft er een. Okay, iedereen is in dit geval een ruim begrip. Wat ik echt bedoel is dat het meerendeel een imitatie bezit van de zwarte markt. Niets mis mee verder trouwens. Maar nee, ik hoefde zo’n tas niet al kreeg ik er geld bij. Vandaag de dag herken ik mezelf niet meer terug in die uitspraak. Mijn (echte) Speedy was my first love and it will be my last. We zijn onafscheidelijk. Ik sleep ‘m overal mee naartoe en zorg ervoor alsof het mijn baby is. Echter weet ik zeker dat de liefde even niet wederzijds was toen ik een glas cola en een bakje soja saus er overheen knikkerde. Maar ja, kan gebeuren. Again, het is maar een tas hè.

Goed, ik zal het verhaal verder kort houden. Inmiddels bezit ik een Dolce & Gabbana, Emporio Armani, Prada, Longchamp, Coach en Marc Jacobs. Een pijnlijk dure hobby. Ik zwicht regelmatig voor een mooi designer exemplaar als ik aan het winkelen ben. ”Ik doe er niemand kwaad mee”, zullen we maar zeggen.

Advertenties

2 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s